Πενήντα έξι (56) χρόνια ελληνικής και συνάμα παγκόσμιας ιστορίας αποτυπωμένη σε πολιτικές και όχι μόνο καρικατούρες και σκίτσα, δεν είναι παίξε γέλασε. Και μάλιστα από ένα και μόνο πενάκι. Εκείνο της Σόνιας Μητραλιά, που ήταν κοπέλα 18 χρονών σε μια κωμόπολη του Λουξεμβούργου, όταν είδε το πρώτο της
σκίτσο, που σατίριζε τον στρατηγό Ντε Γκωλ, να δημοσιεύεται σε καθημερινή εφημερίδα. Αυτό είχε συμβεί τον σημαδιακό Μάη του ‘68, τον μυθικό πια μήνα των ιστορικών ανατροπών, που έμελλε να επηρεάσει βαθιά τόσο τη ζωή όσο και τη δουλειά της…

Η συνέχεια γράφτηκε στην Ελλάδα, αλλά με τη ματιά στραμμένη πάντα στους μεγάλους ορίζοντες. Και έτσι άρχισε η ατέλειωτη παρέλαση πολιτικών προσώπων και γεγονότων, μεγάλων επαναστατών αλλά διανοητών και
καλλιτεχνών, πολλοί από τους οποίους μπορεί να μην λένε πια τίποτα στους νεώτερους, αν και συνεχίζουν να επηρεάζουν
ακόμα και την καθημερινότητά τους: το οικτρό τέλος της χούντας των συνταγματαρχών και της αμερικανικής βιετναμικής
πολεμικής περιπέτειας, η ελληνική αλλά και η ισπανική μεταπολίτευση, η κατασκευή του “εθνάρχη” Καραμανλή και
το πασοκικό τσουνάμι του “χαρισματικού” Αντρέα, η ιστορική εξέγερση της πολωνικής εργατικής τάξης αλλά και ο
θατσερικός νεοφιλελευθερισμός που κατακλύζει τα πάντα για να κάνει τους πλούσιους (πάρα πολύ) πλουσιότερους και
τους φτωχούς του κόσμου φτωχότερους και ακόμα πιο απροστάτευτους στις επόμενες δεκαετίες.
Και από κοντά οι πόλεμοι και οι αναπόφευκτες λαϊκές εξεγέρσεις που γεννάει η πρωτοφανής έκρηξη των ανισοτήτων,
η παρέλαση των όλο και πιο ασήμαντων κυβερνώντων μαζί με την άγρια καταστολή των διαμαρτυρόμενων πολιτών
και την επίδειξη ισχύος και πλούτου των κρατούντων, οι όλο και πιο συχνές οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις,
που έρχονται όμως να επηρεαστούν όλο και πιο καίρια από την πελώρια κλιματική αλλαγή που μεταμορφώνεται
σύντομα σε καλπάζουσα κλιματική καταστροφή, γεμίζοντας με υπαρξιακά άγχη την ανθρωπότητα. Και φυσικά, η
κρίση, η φιλόδοξη Περεστρόικα του Γκορμπατσόφ και το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, που βαθαίνει ακόμα πιο
πολύ την κρίση της διεθνούς αριστεράς, χωρίς όμως να γιατρεύει την συστημική κρίση ενός καπιταλισμού που γίνεται
όλο και πιο επικίνδυνος καθώς παραδέρνει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Μια συστημική κρίση που γεννάει όμως το αντίδοτο της με τη μορφή των νέων και πολύ πιο ριζοσπαστικών κοινωνικών
κινημάτων, με πρώτο και καλύτερο το φεμινιστικό στο οποίο η Σόνια Μητραλιά αφιερώνει όχι μόνο σκίτσα και αφίσες,
αλλά και μεγάλο μέρος από την ενέργεια και το χρόνο της. Όπως επίσης το κάνει με την κινητοποίηση της στο πλευρό
των θυμάτων των γιουγκοσλαβικών εθνοκαθάρσεων και πολέμων, γεγονός που εξηγεί γιατί έλειπε ο χρόνος για να
σχολιάσει με το πενάκι της αυτό το βαλκανικό μακελειό που έκλεισε τον αγριανθρωπικό ευρωπαϊκό 20ο αιώνα.
Ο νέος αιώνας που εγκαινιάζεται με την εμφάνιση κοινωνικών κινημάτων χωρίς προηγούμενο σε μαζικότητα και
ριζοσπαστισμό, βρίσκει την σκιτσογράφο μας όχι μόνο να σχολιάζει την επικαιρότητα αλλά και να μετέχει ενεργά σε
αυτήν εικονογραφώντας αφίσες και κάθε λογής έντυπο υλικό αυτών των κινημάτων. Ήταν η εποχή πρώτα των Ευρωπορειών,
που αποτέλεσαν τη μήτρα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, και κατόπιν, των Κοινωνικών Φόρουμ στην Ελλάδα,
στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο! Ήταν όμως και η εποχή των πολέμων στο Ιράκ, στον Καύκασο και στο Αφγανιστάν,
οι μέρες της διαβόητης Τρόϊκας, των Μνημονίων και της κατευθυνόμενης φτωχοποίησης της Ελλάδας των πολλών.
Ήταν τέλος, η εποχή που προετοίμαζε και προανήγγειλε τη σημερινή γενικευμένη και ίσως τελική κρίση και εξαχρείωση
των πάντων. Με μοναδική ακτίνα φωτός και ελπίδας, τη νεαρή Γκρέτα από τη Σουηδία και το νεανικό και μαζικότερο
από ποτέ κίνημα της ενάντια στην εγκληματική αδράνεια που δείχνουν οι απανταχού γης κυβερνήτες μας απέναντι στην
κλιματική καταστροφή που επελαύνει.